CamilleΣτο χώρο της Γλυπτικής η Camille Claudel ολοκληρώνει τις σπουδές της στην ιδιωτική σχολή Academie Colarossi (που μόλις λίγα χρόνια πριν έχει ανοίξει τις πόρτες της και σε γυναίκες φοιτήτριες) καθώς η φοίτηση στο σπουδαίο πανεπιστήμιο τεχνών Ecole des Beaux και το δικαίωμα συμμετοχής στο μεγάλο διαγωνισμό γλυπτικής Prix de Rome ήταν αποκλειστικά αντρικό δικαίωμα .
Ασυμβίβαστη, πρωτοπόρα και δυναμική ασκεί το δύσκολο και κοινωνικά στιγματισμένο για μια γυναίκα επάγγελμα της γλύπτριας σ’έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο και συνάπτει ένα θυελλώδη ερωτικό δεσμό με τον κατά 24 χρόνια μεγαλύτερό της γλύπτη και δάσκαλό της Rodin .
Ο Rodin είναι ήδη πατέρας ενός παιδιού από την επί χρόνια σύντροφό του Rosa την οποία και δε θα χωρίσει ποτέ, καταδικάζοντας την Claudel στο ρόλο της μόνιμης ερωμένης του. Η Claudel μετά από πολυετή σχέση χωρίζει, κατηγορώντας το Rodin ότι ευθύνεται για τη μη επαγγελματική της εξέλιξη και την έκτρωση στην οποία αναγκάζεται να υποβληθεί μετά την άρνησή του να χωρίσει τη Rosa.

Έτσι αρχίζει το ταξίδι της στην τρέλα. Μια τρέλα που όσο ανθίζει, ανθίζει και η ιδιοφυΐα της στην τέχνη. Τα παθιασμένα γλυπτά που παίρνουν πνοή από τα χέρια της είναι η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων της.
Σταδιακά οι ψυχολογικές της διαταραχές γίνονται όλο και πιο έντονες. Κατηγορεί το Rodin για κλοπή των έργων της και για απόπειρα δολοφονίας εις βάρος της, απομονώνεται όλο και περισσότερο και αντιμετωπίζει τεράστιες οικονομικές δυσκολίες.

Το 1913 σημειώνεται ο θάνατος του πατέρα της, ωστόσο η Camille δεν ενημερώνεται για το γεγονός από την οικογένειά της. Οκτώ ημέρες μετά την κηδεία του, μετά από υποκίνηση του αδελφού της, η Claudel εισάγεται στην ψυχιατρική κλινική της Ville-Evrard Θεωρείται πιθανό πως για την εισαγωγή της υπέγραψε η μητέρα της.
Η γαλλική εφημερίδα L’ Avenir de L’ Aisne δημοσιοποιεί τον εγκλεισμό της και γράφει : «κάποιοι άνθρωποι ήρθαν σπίτι της, την πέταξαν απότομα σ ένα αυτοκίνητο παρά την εξοργισμένη διαμαρτυρία της, και από αυτή τη μέρα αυτή η μεγάλη καλλιτέχνης είναι έγκλειστη σε τρελοκομείο».
Στα επόμενα χρόνια, η Claudel μεταφέρεται σε διάφορα ιδρύματα και άσυλα. Ο αδελφός της Paul αναφέρεται σε κείνη χρησιμοποιώντας παρελθοντικό χρόνο και η αδελφή της Louisa συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει ακολουθώντας την ίδια στάση με τη μητέρα της.
Στις αρχές του 1920 ο γιατρός της, Dr. Brunet, στέλνει επιστολή στην μητέρα της ζητώντας την βοήθεια της για την σταδιακή επανένταξη της Claudel στο οικογενειακό περιβάλλον, βοήθεια που όμως αρνείται.
Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Claudel πεθαίνει στις 19 οκτωβρίου 1943 και η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet.