θέατρο

L’ amour

Portrait de Rodin en blouse de travail, vers 1862 “Το φτωχό μου μυαλό έχει αρρωστήσει στ’ αλήθεια και δεν μπορώ πια ούτε να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι τα πρωινά. Χτες το βράδυ περιπλανήθηκα για ώρες στο αγαπημένο μας μέρος και δεν ήσουν εκεί.

Ο θάνατος θα ήταν ευπρόσδεκτος, η αγωνία μου είναι τεράστια. Γιατί δεν με περίμενες στο στούντιο μας; Πού πας; Τι πόνο ακόμα μου επιφυλάσσει η μοίρα; Camille, είσαι η αγάπη μου, παρόλες τις δυσκολίες. Γιατί δεν πιστεύεις ότι θα τα εγκαταλείψω όλα για σένα;

Αχ να μπορούσα να πάω αλλού, σε άλλη χώρα κάπου για να ξεχάσω. Υπάρχουν στιγμές που στ’ αλήθεια πιστεύω ότι θα σε ξεχάσω, αλλά την επόμενη στιγμή, νιώθω τη φοβερή δύναμη που ασκείς πάνω μου.

Λυπήσου με. Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Είμαι στα πρόθυρα της τρέλας.

Camille μου, σε διαβεβαιώνω ότι δεν αισθάνθηκα ποτέ έτσι για καμία άλλη γυναίκα κι ότι η ψυχή μου σου ανήκει. Όλα τα άλλα μου είναι αδιάφορα. Συντηρώ καταστάσεις για τις οποίες νιώθω αδιαφορία. Μόνο εσύ μπορείς να με σώσεις”.

Augist Rodin
1886, Circa

 

 

 

 

«Αν είσαι καλός και κρατήσεις τις υποσχέσεις σου, θα βρεθούμε στον παράδεισο σύντομα.camille-in-hat

Κοιμάμαι εντελώς γυμνή για να πιστέψω ότι είσαι δίπλα μου. Αλλά δεν είσαι…

Σου στέλνω την αγάπη μου.

Σε παρακαλώ να μην μου ξανακάνεις απιστίες».

Camille Claudel

1891, Islette.

 

 

 

 

 

 

gkom“Οι περισσότερες γυναίκες ασθενείς μου εισέρχονται στις κλινικές μετά από ερωτικές απογοητεύσεις. Μπορεί ο λόγος αυτός να είναι αρκετός για την κατάρρευση κάποιου; Ο έρωτας είναι η αιτία ή η αφορμή για την ψυχική κατάπτωση ενός ανθρώπου; Τί ρόλο παίζει η οικογένεια στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μας; Λογικά ερωτήματα που μπορούν να απαντηθούν με λογικές απαντήσεις. Η ίδια όμως η ζωή δεν πορεύεται με λογική. Ο παραλογισμός ενυπάρχει με τη λογική στην ανθρώπινη φύση”.
Pascal

Γνώριζα ότι ο Justin δεν μπορούσε να πάρει διαζύγιο όσο η γυναίκα του νοσηλευόταν σε κάποιο άσυλο. Ο νόμος απαγόρευε το διαζύγιο σε περίπτωση που ο άνδρας ή η γυναίκα έπασχε από ψυχική διαταραχή. Έτσι δεν υπήρχε η προοπτική μιας φανερής κοινής ζωής.

Κρυφές συναντήσεις, βιαστικά ραντεβού, γρήγορος έρωτας και μακρινές αποδράσεις. Αυτή θα ήταν η ζωή μας απο δω και πέρα.

Στα μάτια των άλλων θα ήμουν πάντα η οικογενειακή φίλη, η γιατρός της συζύγου του, η αξιοπρεπής, περήφανη ψυχίατρος Constance. Κανείς δεν έπρεπε να μάθει για τη σχέση μας. Μία υποψία, ένας ψίθυρος , μια καταγγελία ήταν αρκετή για να καταστραφεί όλη μου η καριέρα και να βρεθώ πίσω στη Ρουμανία”.
Constance Pascal (απόσπασμα από το έργο Camille Claudel: Mudness του Γιάννη Λασπιά)

Costance Pascal

CostanceΣτον ιατρικό χώρο το επάγγελμα του γιατρού ήταν καθαρά αντρική υπόθεση.Οι γυναίκες μπορούσαν να είναι νοσοκόμες και μαίες, όχι γιατροί.  Η παραβίαση αυτής της παραδοσιακής σειράς φάνταζε αδιανόητη.Μια Ισπανίδα φοιτήτρια λιθοβολήθηκε το 1881,όταν εμφανίστηκε στην ιατρική σχολή ,ενώ μια τάξη στη Γαλλία έκαψε το ομοίωμα μιας γυναίκας που είχε το θράσος να κάνει το ίδιο.

Μέσα σ’αυτό το κλίμα η Costance Pascal καταφέρνει να τελειώσει την ιατρική σχολή του Παρισιού και λίγο αργότερα να γίνει η πρώτη γυναίκα κλινική ψυχίατρος της Γαλλίας. Ωστόσο η προσωπική της ζωή παραμένει κρυφή και προφυλαγμένη για χρόνια,αφού ο  δεσμός της με τον παντρεμένο και κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της στρατηγό  Justin Mengin αποτελεί  σκάνδαλο για την εποχή.

Η Costance  λίγο αργότερα μένει έγγυος και κόντρα στις συμβάσεις και τα κοινωνικά πρέπει της εποχής αποφασίζει να κρατήσει το μωρό. Έτσι γεννιέται σε πλήρη μυστικότητα η κόρη της η οποία δίνεται για υιοθεσία προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι βιολογικοί γονείς του παιδιού και υιοθετείται από την ίδια  την Pascal λίγα χρόνια αργότερα.

“The person wounded by love is someone with a hyper-affective memory; his recall of painful emotions is over-developed. ‘He suffers because he remembers’ (Beethoven). Time, as he lives it painfully, is continually regained. This constitutes the essential framework of the sorrows of love. To the distressing burden of the past is added the harrowing burden of the present. Proust rediscovered his lost Eden, whereas the person wounded by love keeps rehearsing his despair, and allows himself to be obsessed by disgust or hatred”.
Pascal, 1935

Camille Claudel

CamilleΣτο χώρο της Γλυπτικής η Camille Claudel ολοκληρώνει τις σπουδές της στην ιδιωτική σχολή Academie Colarossi (που μόλις λίγα χρόνια πριν έχει ανοίξει τις πόρτες της και σε γυναίκες φοιτήτριες) καθώς η φοίτηση στο σπουδαίο πανεπιστήμιο τεχνών Ecole des Beaux και το δικαίωμα συμμετοχής στο μεγάλο διαγωνισμό γλυπτικής Prix de Rome ήταν αποκλειστικά αντρικό δικαίωμα .
Ασυμβίβαστη, πρωτοπόρα και δυναμική ασκεί το δύσκολο και κοινωνικά στιγματισμένο για μια γυναίκα επάγγελμα της γλύπτριας σ’έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο και συνάπτει ένα θυελλώδη ερωτικό δεσμό με τον κατά 24 χρόνια μεγαλύτερό της γλύπτη και δάσκαλό της Rodin .
Ο Rodin είναι ήδη πατέρας ενός παιδιού από την επί χρόνια σύντροφό του Rosa την οποία και δε θα χωρίσει ποτέ, καταδικάζοντας την Claudel στο ρόλο της μόνιμης ερωμένης του. Η Claudel μετά από πολυετή σχέση χωρίζει, κατηγορώντας το Rodin ότι ευθύνεται για τη μη επαγγελματική της εξέλιξη και την έκτρωση στην οποία αναγκάζεται να υποβληθεί μετά την άρνησή του να χωρίσει τη Rosa.

Έτσι αρχίζει το ταξίδι της στην τρέλα. Μια τρέλα που όσο ανθίζει, ανθίζει και η ιδιοφυΐα της στην τέχνη. Τα παθιασμένα γλυπτά που παίρνουν πνοή από τα χέρια της είναι η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων της.
Σταδιακά οι ψυχολογικές της διαταραχές γίνονται όλο και πιο έντονες. Κατηγορεί το Rodin για κλοπή των έργων της και για απόπειρα δολοφονίας εις βάρος της, απομονώνεται όλο και περισσότερο και αντιμετωπίζει τεράστιες οικονομικές δυσκολίες.

Το 1913 σημειώνεται ο θάνατος του πατέρα της, ωστόσο η Camille δεν ενημερώνεται για το γεγονός από την οικογένειά της. Οκτώ ημέρες μετά την κηδεία του, μετά από υποκίνηση του αδελφού της, η Claudel εισάγεται στην ψυχιατρική κλινική της Ville-Evrard Θεωρείται πιθανό πως για την εισαγωγή της υπέγραψε η μητέρα της.
Η γαλλική εφημερίδα L’ Avenir de L’ Aisne δημοσιοποιεί τον εγκλεισμό της και γράφει : «κάποιοι άνθρωποι ήρθαν σπίτι της, την πέταξαν απότομα σ ένα αυτοκίνητο παρά την εξοργισμένη διαμαρτυρία της, και από αυτή τη μέρα αυτή η μεγάλη καλλιτέχνης είναι έγκλειστη σε τρελοκομείο».
Στα επόμενα χρόνια, η Claudel μεταφέρεται σε διάφορα ιδρύματα και άσυλα. Ο αδελφός της Paul αναφέρεται σε κείνη χρησιμοποιώντας παρελθοντικό χρόνο και η αδελφή της Louisa συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει ακολουθώντας την ίδια στάση με τη μητέρα της.
Στις αρχές του 1920 ο γιατρός της, Dr. Brunet, στέλνει επιστολή στην μητέρα της ζητώντας την βοήθεια της για την σταδιακή επανένταξη της Claudel στο οικογενειακό περιβάλλον, βοήθεια που όμως αρνείται.
Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Claudel πεθαίνει στις 19 οκτωβρίου 1943 και η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet.

Γιάννης Λασπιάς

giannis laspiasΓεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Φωτιάδη.

Αποφοίτησε επίσης από το τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και από το τμήμα Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας.

Έχει πρωταγωνιστήσει σε θεατρικές παραστάσεις, με πιο πρόσφατες τις ακόλουθες : “Βερολίνο 1989” (σε σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη, Απλό θέατρο), “1984” του Τζορτζ Όργουελ (σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Βούλγαρη, Bios), “LUV” του Τόμας Σαίνσμπουρυ (σε σκηνοθεσία Αντώνη Σπινουλα, Nixon – Αίθουσα Σινεμά) και σε κινηματογραφικές παραγωγές, με πιο πρόσφατες τις ακόλουθες μεγάλου μήκους: “Δέκα μερες, δέκα χρονια” σε σκηνοθεσία-σενάριο Αργύρη Θανάσουλα, “Χιγκίτα η κλωτσιά του σκορπιού” σε σκηνοθεσία – σενάριο Αλέξανδρου Βούλγαρη.

Έχει συγγράψει το θεατρικό έργο ” Η Επίσκεψη” μαζί με τη Στέλλα Παπαχρήστου.

Είναι  μέλος της θεατρικής ομάδας Square Theatre Company με τους οποίους συνεργάζεται στενά τόσο στην παραγωγή, όσο και στο δημιουργικό κομμάτι θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών.

Φέτος σκηνοθετεί τη θεατρική παράσταση “Καμίλ Κλοντέλ : Mudness” σε κείμενο του ιδίου στο θέατρο Αγγέλων Βήμα και πρωταγωνιστεί ως Αλαίν  στη θεατρική παράσταση “Ο Θεός της Σφαγής” της Γιασμίν Ρεζά  σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου στο θέατρο 104

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.laspias.gr

Στέλλα Μπούρου

Stella Bourou & Dafne ManousouΗ Στέλλα Μπούρου υποδύεται την Κοστάνς Πασκάλ στο θεατρικό έργο ” Καμίλ Κλοντέλ : Mudness ” σε συγγραφή και σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά το οποίο παρουσιάζεται στη θεατρική σκηνή του Αγγέλων Βήμα από τις 15 οκτωβρίου 2013.

Η Στέλλα Μπούρου αποφοίτησε από την Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης “Διομήδη Φωτιάδη”.

Stella Bourou Συμμετείχε σε θεατρικές  παραστάσεις με πιο πρόσφατες τις  : “LUV” του  T. SAINSBURY , “Αγγέλα Παπάζογλου” του Γ. Παπάζογλου , “Η Μύτη” του Ν. Γκόγκολ , “Λεωφορείον ο Πόθος” του Τ. Ουίλλιαμς.
Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως η  Ά. Βαγενά, ο Α. Σπίνουλας, ο Β. Ανδρέου, η Κ. Σελιώνη.
Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια αυτοσχεδιασμού και υποκριτικής με τον Γ. Κακλέα, κινησιολογίας με την Α. Μπένετ και τον Γ. Γιαπλέ, Voice & Speech στο Method Studio του Λονδίνου, θεατρικού παιχνιδιού με την Α. Κόκκινου.

Δάφνη Μανούσου

Dafne Manousou & Stella BourouΗ Δάφνη Μανούσου υποδύεται την Καμίλ Κλοντέλ στο θεατρικό έργο ” Καμίλ Κλοντέλ : Mudness ” σε συγγραφή και σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά το οποίο παρουσιάζεται στη θεατρική σκηνή του Αγγέλων Βήμα από τις 15 οκτωβρίου 2013.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε θεατρολογία στο πανεπιστήμιο του Hull της Αγγλίας (BA in DRAMA). Συνέχισε τις σπουδές της στην υποκριτική στο William Esper Studio στη Νέα Υόρκη.

Πήρε μέρος στις παραστάσεις : Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι (σκην. S. Brown, Impact Theatre, NY), Πιο κοντά (σκην. Α. Δανέζη Κνούτσεν, Greek Cultural Centre, NY), Γυάλινος Κόσμος (σκην. Δ. Κούτσης, θέατρο Θυμέλη), Destination: Pigs’ planet (σκην. Α. Αρσένη, Θέατρο ΑΛΕΚΤΟΝ,) 1989, Ιστορίες από το Βερολίνo (σκην. Ά. Τρουπάκης, Απλό θέατρο), 1984 (σκην. Α. Βούλγαρης, Bios), LUV (σκην. Α. Σπίνουλας, Nixon , Screening Room), INSENSO (σκην. Μ. Μαρμαρινός, Φεστιβάλ Αθηνών).

Στην τηλεόραση έπαιξε στις σειρές: Έτσι Ξαφνικά (Γ.Σιούγας), Έρωτας (Κ.Κωστόπουλος), Κρυφά Μονοπάτια (Μ. Μανουσάκης), Υπέροχα Πλάσματα (Ν. Δημητρόπουλος).

Συμμετείχε στις ταινίες: Λουκουμάδες με μέλι (Ο.Μαλέα), Νίκος Καζαντζάκης: ακροβάτης πάνω απ΄το χάος (Λ.Χαρωνίτης), Η Μουσική των Χρωμάτων (Ν. Κορνήλιος), ΧΙΓΚΙΤΑ (Α. Βούλγαρης)

dafni manousou-2Συμμετείχε στην συγγραφή του έργου « Destination Pigs’ Planet » και στη διασκευή των «1989, Ιστορίες από το Βερολίνο» και «1984 ».

Tο 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο “Απόψε θα χιονίσει, θα το δεις”, από τις εκδόσεις Anubis.

Φέτος επίσης πρωταγωνιστεί  και στη θεατρική παράσταση “Ο Θεός της Σφαγής” σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου στο θέατρο 104.

Είναι μέλος της θεατρικής ομάδας Square Theatre Company.