Ξηροχειμώνας Παντελής

Costance Pascal

CostanceΣτον ιατρικό χώρο το επάγγελμα του γιατρού ήταν καθαρά αντρική υπόθεση.Οι γυναίκες μπορούσαν να είναι νοσοκόμες και μαίες, όχι γιατροί.  Η παραβίαση αυτής της παραδοσιακής σειράς φάνταζε αδιανόητη.Μια Ισπανίδα φοιτήτρια λιθοβολήθηκε το 1881,όταν εμφανίστηκε στην ιατρική σχολή ,ενώ μια τάξη στη Γαλλία έκαψε το ομοίωμα μιας γυναίκας που είχε το θράσος να κάνει το ίδιο.

Μέσα σ’αυτό το κλίμα η Costance Pascal καταφέρνει να τελειώσει την ιατρική σχολή του Παρισιού και λίγο αργότερα να γίνει η πρώτη γυναίκα κλινική ψυχίατρος της Γαλλίας. Ωστόσο η προσωπική της ζωή παραμένει κρυφή και προφυλαγμένη για χρόνια,αφού ο  δεσμός της με τον παντρεμένο και κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της στρατηγό  Justin Mengin αποτελεί  σκάνδαλο για την εποχή.

Η Costance  λίγο αργότερα μένει έγγυος και κόντρα στις συμβάσεις και τα κοινωνικά πρέπει της εποχής αποφασίζει να κρατήσει το μωρό. Έτσι γεννιέται σε πλήρη μυστικότητα η κόρη της η οποία δίνεται για υιοθεσία προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι βιολογικοί γονείς του παιδιού και υιοθετείται από την ίδια  την Pascal λίγα χρόνια αργότερα.

“The person wounded by love is someone with a hyper-affective memory; his recall of painful emotions is over-developed. ‘He suffers because he remembers’ (Beethoven). Time, as he lives it painfully, is continually regained. This constitutes the essential framework of the sorrows of love. To the distressing burden of the past is added the harrowing burden of the present. Proust rediscovered his lost Eden, whereas the person wounded by love keeps rehearsing his despair, and allows himself to be obsessed by disgust or hatred”.
Pascal, 1935

Camille Claudel

CamilleΣτο χώρο της Γλυπτικής η Camille Claudel ολοκληρώνει τις σπουδές της στην ιδιωτική σχολή Academie Colarossi (που μόλις λίγα χρόνια πριν έχει ανοίξει τις πόρτες της και σε γυναίκες φοιτήτριες) καθώς η φοίτηση στο σπουδαίο πανεπιστήμιο τεχνών Ecole des Beaux και το δικαίωμα συμμετοχής στο μεγάλο διαγωνισμό γλυπτικής Prix de Rome ήταν αποκλειστικά αντρικό δικαίωμα .
Ασυμβίβαστη, πρωτοπόρα και δυναμική ασκεί το δύσκολο και κοινωνικά στιγματισμένο για μια γυναίκα επάγγελμα της γλύπτριας σ’έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο και συνάπτει ένα θυελλώδη ερωτικό δεσμό με τον κατά 24 χρόνια μεγαλύτερό της γλύπτη και δάσκαλό της Rodin .
Ο Rodin είναι ήδη πατέρας ενός παιδιού από την επί χρόνια σύντροφό του Rosa την οποία και δε θα χωρίσει ποτέ, καταδικάζοντας την Claudel στο ρόλο της μόνιμης ερωμένης του. Η Claudel μετά από πολυετή σχέση χωρίζει, κατηγορώντας το Rodin ότι ευθύνεται για τη μη επαγγελματική της εξέλιξη και την έκτρωση στην οποία αναγκάζεται να υποβληθεί μετά την άρνησή του να χωρίσει τη Rosa.

Έτσι αρχίζει το ταξίδι της στην τρέλα. Μια τρέλα που όσο ανθίζει, ανθίζει και η ιδιοφυΐα της στην τέχνη. Τα παθιασμένα γλυπτά που παίρνουν πνοή από τα χέρια της είναι η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων της.
Σταδιακά οι ψυχολογικές της διαταραχές γίνονται όλο και πιο έντονες. Κατηγορεί το Rodin για κλοπή των έργων της και για απόπειρα δολοφονίας εις βάρος της, απομονώνεται όλο και περισσότερο και αντιμετωπίζει τεράστιες οικονομικές δυσκολίες.

Το 1913 σημειώνεται ο θάνατος του πατέρα της, ωστόσο η Camille δεν ενημερώνεται για το γεγονός από την οικογένειά της. Οκτώ ημέρες μετά την κηδεία του, μετά από υποκίνηση του αδελφού της, η Claudel εισάγεται στην ψυχιατρική κλινική της Ville-Evrard Θεωρείται πιθανό πως για την εισαγωγή της υπέγραψε η μητέρα της.
Η γαλλική εφημερίδα L’ Avenir de L’ Aisne δημοσιοποιεί τον εγκλεισμό της και γράφει : «κάποιοι άνθρωποι ήρθαν σπίτι της, την πέταξαν απότομα σ ένα αυτοκίνητο παρά την εξοργισμένη διαμαρτυρία της, και από αυτή τη μέρα αυτή η μεγάλη καλλιτέχνης είναι έγκλειστη σε τρελοκομείο».
Στα επόμενα χρόνια, η Claudel μεταφέρεται σε διάφορα ιδρύματα και άσυλα. Ο αδελφός της Paul αναφέρεται σε κείνη χρησιμοποιώντας παρελθοντικό χρόνο και η αδελφή της Louisa συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει ακολουθώντας την ίδια στάση με τη μητέρα της.
Στις αρχές του 1920 ο γιατρός της, Dr. Brunet, στέλνει επιστολή στην μητέρα της ζητώντας την βοήθεια της για την σταδιακή επανένταξη της Claudel στο οικογενειακό περιβάλλον, βοήθεια που όμως αρνείται.
Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Claudel πεθαίνει στις 19 οκτωβρίου 1943 και η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet.

Δάφνη Μανούσου

Dafne Manousou & Stella BourouΗ Δάφνη Μανούσου υποδύεται την Καμίλ Κλοντέλ στο θεατρικό έργο ” Καμίλ Κλοντέλ : Mudness ” σε συγγραφή και σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά το οποίο παρουσιάζεται στη θεατρική σκηνή του Αγγέλων Βήμα από τις 15 οκτωβρίου 2013.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε θεατρολογία στο πανεπιστήμιο του Hull της Αγγλίας (BA in DRAMA). Συνέχισε τις σπουδές της στην υποκριτική στο William Esper Studio στη Νέα Υόρκη.

Πήρε μέρος στις παραστάσεις : Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι (σκην. S. Brown, Impact Theatre, NY), Πιο κοντά (σκην. Α. Δανέζη Κνούτσεν, Greek Cultural Centre, NY), Γυάλινος Κόσμος (σκην. Δ. Κούτσης, θέατρο Θυμέλη), Destination: Pigs’ planet (σκην. Α. Αρσένη, Θέατρο ΑΛΕΚΤΟΝ,) 1989, Ιστορίες από το Βερολίνo (σκην. Ά. Τρουπάκης, Απλό θέατρο), 1984 (σκην. Α. Βούλγαρης, Bios), LUV (σκην. Α. Σπίνουλας, Nixon , Screening Room), INSENSO (σκην. Μ. Μαρμαρινός, Φεστιβάλ Αθηνών).

Στην τηλεόραση έπαιξε στις σειρές: Έτσι Ξαφνικά (Γ.Σιούγας), Έρωτας (Κ.Κωστόπουλος), Κρυφά Μονοπάτια (Μ. Μανουσάκης), Υπέροχα Πλάσματα (Ν. Δημητρόπουλος).

Συμμετείχε στις ταινίες: Λουκουμάδες με μέλι (Ο.Μαλέα), Νίκος Καζαντζάκης: ακροβάτης πάνω απ΄το χάος (Λ.Χαρωνίτης), Η Μουσική των Χρωμάτων (Ν. Κορνήλιος), ΧΙΓΚΙΤΑ (Α. Βούλγαρης)

dafni manousou-2Συμμετείχε στην συγγραφή του έργου « Destination Pigs’ Planet » και στη διασκευή των «1989, Ιστορίες από το Βερολίνο» και «1984 ».

Tο 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο “Απόψε θα χιονίσει, θα το δεις”, από τις εκδόσεις Anubis.

Φέτος επίσης πρωταγωνιστεί  και στη θεατρική παράσταση “Ο Θεός της Σφαγής” σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου στο θέατρο 104.

Είναι μέλος της θεατρικής ομάδας Square Theatre Company.